Paris Mayor inaugurates an ‘Alley Mireille Knoll’, the 85-year-old Holocaust survivor killed in an antisemitic attack

October 25, 2021

Paris Mayor, Anne Hidalgo, has inaugurated an alley bearing the name of Mireille Knoll, a 85-year-old Holocaust survivor who was brutally murdered in her apartment in a antisemitic attack.
The alley is located on the Boulevard de Ménilmontant, in the 11th arrondissement of the French capital.
Knoll was brutally murdered in her apartment in a antisemitic attack on March 23, 2018. Firefighters who arrived at Knoll’s building later that night to answer an emergency call discovered her partially-burned body with 11 stab wounds.
Read more

Additional Articles

“You All Say ‘Never Again’, Make It So”, Urges Rabbi Menachem Margolin

AHEAD OF MUNICH AUCTION TOMORROW, EUROPEAN JEWISH CHIEF CALLS ON GERMAN POLITICAL LEADERS TO BAN SALE OF NAZI MEMORABILIA
AND PUT BUYERS ON WATCH LIST
“You all say ‘Never Again’, make it so”, urges Rabbi Menachem Margolin .
At 10am today morning (CET) a major Munich based auction house Hermann Historica is conducting an online sale of personal items such as cutlery sets, jewellery and signed letters and photographs belonging to the leadership of the Nazi Party – Himmler, Goring and Hitler himself among them.
European Jewish Association (EJA) Chairman Rabbi Menachem has written to the leadership of all of Germany’s mainstream political parties to put in place legislation that will ban the public sale of such items and - in the meantime - compel sellers to divulge the names of buyers so that they can be kept on government watch lists in the interests of public safety.
In his letter to all the political leaders, the EJA Chief suggested that the authorities would want to know who was buying the personal items of Osama Bin Laden, Anders Breivik or Stephan Ernst for public safety reasons, and those glorifying, sentimentalising or adulating the Nazis are every bit as dangerous.
Rabbi Margolin wrote,
“Almost every week we at the European Jewish Association are having to respond to attacks on community buildings and more worryingly still, physical or verbal attacks on Jews themselves. Alarmingly, it is Germany that leads Europe in the sheer volume of reported anti-Semitic incidents.
“Selling such items should be no different to selling the personal items belonging to Osama Bin Laden, or Anders Breivik. The argument of historical interest is pure semantics. As political representatives concerned with the wellbeing and safety of your citizens, we cannot help wonder if you would not want to know who was buying Bin Laden’s fruit bowl or Stephan Ernst’s photographs and why they would even want them.
“In waiting for a ban to be put in place, we urge the German authorities to compel auction houses to divulge the names of those who are buying such material, in order to know whose hands they have fallen into. The names should then be put on a government ‘watch’ list, for public safety.
“Six Million Jewish lives were lost during the Nazi regime. Today an increasing number of Jewish lives are being lost and more are threatened because of the “oldest hatred”.
“Politicians are wont to say ‘never again’. We urge you to make it so.”

Joodse studenten/docenten in academisch Nederland (vogel)vrij?!

Onze columnist Bas Belder had een gesprek met Ethan Gabriel Bergman van de Universiteit Maastricht over het Nederlandse academische klimaat voor Joodse studenten en docenten. "Als je je baan wilt behouden, zeg dan niet dat je Joods bent en Israël steunt.” Het dringende advies van een universitaire docent aan zijn Joodse collega.

 

Aan welke manifestaties van Jodenhaat én Israëlhaat stond/staat u bloot als student aan de Universiteit van Maastricht?

 

Bergman: Of we dat nu willen of niet, wij worden als Joodse studenten altijd aan Israël gekoppeld. De Joodse studentengemeenschap walgt van het faciliteren van puur eenzijdige anti-Israël evenementen binnen de universiteit. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij de rechtenfaculteit in Maastricht tijdens een sessie over “Palestijnse vrouwen in de strijd voor vrijheid – Toen en Nu”. De discussie draaide louter om de ontkenning van Israëls bestaansrecht.

 

In plaats van ons te verliezen in zulke kansloze debatten, geven wij als Joodse studenten nu prioriteit aan eigen manifestaties in plaats van ons steeds opnieuw tegen haatcampagnes te moeten keren.

 

Met de groeiende desinformatie over Israël voelen Joodse studenten zich op de campus alleen maar onveiliger. Welke uitbarstingen van emoties ook loskomen jegens Israël, Europese Joden worden daar steevast het slachtoffer van als medeschuldigen. Zie de toename van het antisemitisme in Europa in mei tijdens de terreuraanvallen van Hamas op de Joodse staat.

 

Op onze universiteit opereert Free Palestine Maastricht onder de noemer dat de organisatie voor “vrijheid van meningsuiting” staat. De universiteit gaat hiermee akkoord. Deze beweging is evenwel evident antisemitisch door de demonisering en delegitimering van Israël en het hanteren van dubbele standaarden jegens de Joodse staat. Free Palestine Maastricht verkoopt haar antisemitisme onder de noemer van “vrijheid van spreken over Palestina”, een ‘recht’ dat “zionisten” wensen in te perken.

 

Een poging van onze zijde om als Joodse studenten in gesprek te komen met Free Palestine Maastricht mislukte. Wij werden gebrandmerkt als “zionisten die de Joden niet vertegenwoordigen”.

 

Als Joodse studenten willen deelnemen aan een solidariteitsbijeenkomst met het zwaar vervolgde moslimvolk van de Oeigoeren in China, vangen zij bot. Een Davidsster naast de Oeigoerse maansikkel op een banier kan absoluut niet volgens een zeer activistische hoogleraar. Die davidsster staat volgens de professor “symbool voor genocidale intenties”, daarmee trek je zijns inziens “geen linkse mensen en moslims bij de protesten aan”.

 

Nog nare persoonlijke ervaringen qua antisemitische uitingen?

 

Bergman: Het heeft niet rechtstreeks betrekking op de universiteit, maar de deur van mijn appartement moest het tijdens carnaval 2021 ontgelden. De mezoeza was op de grond gesmeten en er was een swastika in de deur gekerfd. Interessant genoeg verenigde dit incident de Joodse studentengemeenschap voor een poosje, totdat we opnieuw onze maskers moesten opzetten tijdens het weer oplaaien van het conflict tussen Israël en Hamas. Twee weken lang werden wij als Joodse studenten bedreigd door medestudenten. Uiteindelijk deed een Joodse studente haar beklag bij de decaan. “Ze had er om gevraagd”, kreeg ze eventjes te horen. Gedemoraliseerd is deze studente omwille van haar persoonlijke veiligheid gestopt in Maastricht. Weer andere Joodse studenten werden gestalkt. Ik kreeg zelf maandenlang anonieme dreigtelefoontjes.

 

Met dit alles in het achterhoofd, wil ik samen met andere Joodse studenten werken aan een betere toekomst. Wij willen die verschrikkelijke periode achter ons laten waarin onze eigen hoogleraren brieven ondertekenden die opriepen tot een academische en economische boycot van Israël in Nederland. Dat zelfs de meesten van mijn professoren daaraan meededen, heeft de Joodse gemeenschap ernstig geschokt. Ook het feit dat een groot aantal hoogleraren een BDS-brief ondertekenden, vervreemde hen van Joodse studenten.

 

Tot vorig jaar ontbrak de Internationale Gedenkdag van de Holocaust op de universitaire kalender van Maastricht. Die was vervangen door “Chocolate Cake Day”. Bovendien vormden officiële Joodse feestdagen tot op dit jaar geen geldige reden om uitstel van een deadline of een examen te verlenen.

 

Hoeveel van uw medestudenten in Maastricht zijn eigenlijk Joods?

 

Bergman: Ik schat dat er rond de 150-175 Joodse studenten bij de Universiteit van Maastricht zijn ingeschreven. Hun precieze aantal is momenteel moeilijk te bepalen. Van slechts zo’n 75 weten we het precies. De redenen voor deze situatie zijn velerlei: zij voelen zich niet op hun gemak om als Joods naar buiten te treden; ze zijn niet op de hoogte van de huidige Joodse studentengemeenschap of hebben (nog) geen Joodse medestudent getroffen, die hen kan introduceren.

 

Maar zodra Joden zich op de universiteit werkelijk comfortabel gaan voelen, zullen we zeker een sterke groei zien. Samen met de universiteit streven we naar zo’n werkelijk inclusieve, veilige situatie.

 

Kijken we naar heel Nederland: hoeveel Joodse studenten en docenten telt de academische wereld? En zijn zij ook op enigerlei wijze verenigd tegen manifestaties van Jodenhaat?

 

Bergman: Wij zijn niet verenigd. Een schatting is daarom vrij lastig. Daarbij komt dat tal van Joodse studenten het niet comfortabel achten voor hun identiteit uit te komen. Uit angst voor stigmatisering.

 

De documentatie van antisemitische voorvallen is eveneens lacuneus. Joodse studenten staan sowieso bijzonder sceptisch tegenover het nut van het melden van individuele incidenten. Wat verandert dat? Daarom worden heel wat uitingen van Jodenhaat eenvoudigweg niet geregistreerd.

 

Van de Universiteit van Maastricht weet ik dat er zo’n half dozijn Joodse en Israëlische professoren en stafleden werken. Stafleden vertelden mij dat de naam van Israël niet mag worden genoemd in bepaalde discussies en publicaties. Een collega van een Joods staflid gaf hem eens te kennen: “Als je je baan wilt houden, zeg dan niet dat je Joods bent en Israël steunt.”

 

Deze stafleden en professoren zwegen praktisch tijdens het conflict in mei tussen Israël en Hamas. Opstaan tegen de heersende grove desinformatie zou hun veiligheid in gevaar brengen, idem hun baan. Het punt is echter, dat zwijgen Joodse docenten en studenten niet helpt. Want als het zogenoemde Israëlische antisemitisme weer eens piekt, zij evengoed lijden als degenen die wel de moed hadden hun mond open te doen.

 

U bent ook actief bij de Europees Joodse Associatie (EJA). In welke mate beïnvloedt ‘de factor-Israël’ de activiteiten van de Joodse gemeenschappen in Europa?

 

Bergman: Zij krijgen te horen dat universiteiten en studentenorganisaties alleen met hen willen samenwerken als Joodse studenten zich evenzeer tegen Israël keren en geen enkele link leggen met Israël tijdens gemeenschappelijke evenementen. In de praktijk komt dit erop neer dat Joden de uitgangspunten van de BDS dienen te steunen om geaccepteerd te worden. Het aan Israël gerelateerd antisemitisme is trouwens in extreme mate present in Nederland bij de politieke en sociale faculteiten, met de professoren in de rol van medeplichtigen.

 

Het gebrek aan interactie met Joden en Israëli’s vergiftigt onze academische wereld onder de noemer van “sociale gerechtigheid”. Hoe meer anti-Israëlische, antisemitische retoriek, des te minder zullen Joden zichzelf als zodanig kenbaar maken en zich assimileren omwille van eigen toekomstig welzijn en carrière.

 

Bij welke initiatieven ben u rechtstreeks betrokken om Jodenhaat tegen te gaan op academisch terrein alsook om de Joodse presentie op te bouwen?

 

Bergman: Eerst even een persoonlijke noot: als ik bij een ontmoeting merk dat ik de eerste Jood ben die mijn gesprekspartner ooit is tegengekomen, stimuleer ik deze persoon mij te vragen wat hij of zij ook maar wil. Voor de grap noem ik dat “Jewsplaining”. Win ik zo vrienden, dan blijken zij de sterkste bondgenoten van Joden en Israël te zijn die ik ken. Dat gaat niet zonder slag of stoot. In veel gevallen verliezen Joodse studenten hun niet-Joodse vrienden om politieke redenen, denk aan de BDS-beweging, zo weet ik uit mijn contacten in Maastricht.

 

Het is echter de verantwoordelijkheid van alle Joodse studenten open te zijn over hun identiteit, pas dan dient zich het perspectief van niet-Joodse medestanders aan.

 

Binnen de EJA breng ik Joodse studenten uit heel Europa samen tijdens “Bootcamps”. Gezamenlijk brainstormen we dan drie dagen lang hoe onwetendheid over Joodse cultuur en leefwijze het hoofd te bieden, idem de rondwarende Jodenhaat op Europese campussen. Wij preciseren dan tegelijk onze praktische aanpak, evenzo hoe het best Israël te representeren.

 

Via de zogenoemde “Diplomatic Council” binnen de EJA trainen we een netwerk van toegewijde studenten per land in omgaan met de media, debatteren, in het openbaar spreken en educatie. In het vertegenwoordigen van Joden en Israël in Europa spelen we schaak, geen dammen.

 

Ook werken we samen met parlementariërs en andere politici, zoals ministers van onderwijs, om academische instellingen te motiveren zich pro-actief op te stellen, dat wil zeggen inclusief tegenover Joodse en Israëlische studenten. Tegenwoordig ben ik daartoe ook actief binnen de organisatie StandWithUs Nederland.

 

De EJA buigt zich nu over de vraag welke informatie moeten wij gaan geven aan de staf en decanen van universiteiten. Conform wat opperrabbijn Jacobs niet moe wordt te herhalen: “Educatie, educatie, educatie!” Dat is de enige manier waarmee wij als Joodse studenten kunnen gedijen op de universiteiten.

 

A special message for Shavuot from Chief Rabbi Jacobs.

Shavuot starts on Thursday evening. For those of you lucky enough to understand dutch, we are pleased to share with you this deeply inspiring message from our esteemed EJA Board Member, Chief Rabbi Jacobs from the Netherlands, for those of you that don't, we had it translated for you. Wishing you all a Blessed and Happy Shavuot Holiday.
Chief Rabbi Binyomin Jacobs shares his vision in these complicated times from the synagogue in Amersfoort.
Judaism has many traditions and laws.
But there is one law that remarkably doesn’t fall under the 613 commands and prohibitions.
It just doesn’t exist and that is the prohibition on being depressed.
What I mean is there are people that see everything darkly. They see everything in a negative way and don’t look for the positives. They always focus on the negative side. So why is there no law against this?
The answer to that question is, being depressed is not a violation but it stands higher (or lower) in a way than a regular law. Because it leads to the biggest of violations.
This perspective looks at everything that can go wrong. It’s like only looking at the negative potential side-effects of medicines and forgeting that the purpose of the medicine is to cure.
Such a way of life is not only one violation but is also the root for a lot of misery in mental health.
And because body and mind are connected, it also has effects on your body.
A negative and depressed attitude is a source of misery, mental and physical.
I wrote a column once about a tightrope walker. A tightrope walker shouldn’t look only upwards and blindly trust in the Eternal that all ‘it will be alright.‘ But equally only to look down into the abyss is not good.
There is a happy medium. A balance between up and down. Otherwise the tightrope walker will never make it to the other side.
In a way we are all tightrope walkers. All the time we need to find a balance between the Eternal and the fact that there is indeed an abyss.
Another point: A man grows up in the jungle. He knows nothing of the civilised world.
His view never got further than the trees and the jungle. His jungle. This man gets lost and arrives in a city.
He looks at everything. He walks around surprised. He walks into the door of a big building into the hallway, walks up the stars and goes unto the balcony. Below him he sees a large room. In that room men and women walking around with face masks on. On the wall he sees tools, saws, drills and more intruments.
In the middle of the hall stands a high long table. On that table lies a white sheet. Under that sheet a human foot stick out. A nod is given, and some men and women start to cut into it.
Blood sprays out and our man from the Jungle passes out. He has never seen something so sadistic. Of course, he ended up in the operating room of a hospital. The person on the table, in the hospital bed, was sick and was being cured by the doctor and the nurses. Our man sees only the painful operation. He does not know the context that that the patient was sick and is being cured by this operation.
Life is like an operation. There is something before and something after. But if we only witness the operation then that’s the only thing we see. What there was before and what comes after, removes itself completely from our vision.
More than ever, today we all feel that we are undergoing an operation.
Is it a punishment? A reward? Meaningful? Meaningless? It’s always good to keep a mirror in front of yourself. But to firmly embed yourself into feelings of guilt, putting yourself into a depressed condition, that should never happen.
We cannot understand life like our man from the Jungle.
Serve G-d with joy. Are we able to do that? Or a better question: can I do that?
A parable is told of 2 strong cool guys (someone like me). Both are standing at the foot of a mountain. Both have an empty burlap sack on their shoulders. The contest can start.
The starting gun is fired and both guys need to, while climbing, fill their sacks with rocks.
After 3 hours they have a same amount of rocks in their sacks. Both climbed to the same height. But one is pale and cannot clime any higher.
The other is singing with joy and walks with big steps. How is this possible? That one is so heavily burdened but the other does not feel it? Both have the same health and strength. Both have the same amount of rocks in their sacks. But the guy that cannot climb a single step further thinks he is carrying kilos of stupid rocks. The more rocks he is collecting, it gets heavier and heavier.
His buddy knows that it is not just rocks. Its precious stones and diamonds. The more diamonds he gets into his sack, the lighter and lighter it gets.
How do I choose to look at all the things that I am enduring in my life?
When I’m speaking to a lot of people as a rabbi, I learn a lot. People are in situations that are heavier than mine. But they take every load as a diamond. I learn from their strength and self-control.
They hold a mirror in front of me.
That is Judaism.
To learn from someone else.
And it’s also Judaism to see the heavy load not as it is.
It’s also Judaism that when you notice an unexpected a shortcoming in someone else, you are aware that it also can be present in you.
If you did not know that this shortcoming was what it is, you would not recognize it in yourself.
And at the same time, alertness.
Alertness of the rise in antisemitism that is far from vanished and vanquished.
Our minister of Justice and Security is also Minister of Worship.
And when I spoke to him about restarting our worship, he warned me about the lone wolf.
Especially during the pandemic. But it is also, alertness to the physical rules that should protect us against that terrible virus.
When we can go to shul, the church or the mosque, we shouldn’t just trust that everything will come from above.
Because when that tightrope walker only looks up, he won’t make it.
On Thursday we start the holiday of Shavuot. The Jewish people stood as one at the foot of the Sinai to receive the 10 commandments, the 613 mitzvot and the Torah in its totality.
They saw G-d. There was something in common and that brought them together. There was unanimity. For division, fights and tensions there was no room.
In this time of Coronavirus, it is not only the Jewish people that have something in common, but the whole of humanity: a common enemy. From it we should liberate ourselves. But it’s an enemy of everyone, without any form of discrimination.
Let us pray that that enemy will be beaten in our days, exterminated and that the unanimity that the virus has made, will stay.
May there be speedily in our days eternal shalom – peace - for the whole of humanity, real peace for everyone.
You can hear the words of Rabbi Jacobs in dutch HERE

Mr Romano Bolkovic- Our New Chief Co-ordinator for Southeast Europe of Committee for combatting Antisemitism

The EJA is pleased to announce the appointment of Mr Romano Bolkovic as our Chief Co-ordinator for Southeast Europe on our Committee for Combatting Antisemitism.
Mr Bolkovic is a great friend of the Association and well known to anybody in Croatia where his journalistic talents, as well as wide network of contacts in political, cultural and economic life, are exemplary and without compare.
He is an editor and journalist at Croatian Television where he hosts a weekly prime-time interview called "Romano Bolković - 1 on 1", whose guests include Presidents and Prime Ministers of European countries, as well as those engaged in the social, cultural and political life in Croatia, the region and across Europe.
He wrote for leading Croatian newspapers such as "Globus", "Jutarnji list" and "Večernji list", and is a regular columnist for "Objektiv" and "Storybook". A member of the Croatian Writers' Association and of the presidency of the Croatian Social Liberal Party, he is also a Commander of the European Order of St. George of the House of Habsburg-Lothringen. He lives in Zagreb and Berlin.

Additional Communities
United Kingdom
Ukraine
Schweiz
Switzerland
Spain
Slovakia
Serbia
Russia
Romania
Portugal
Poland